Претставници на неколку измислени држави денес одржаа вонреден самит за светската неизвесност. По повеќечасовни разговори, едногласно заклучија дека времето истекува и дека следниот состанок мора навреме да добие датум.
Во средината на салата беше поставен огромен песочен часовник, легнат хоризонтално. Организаторите објаснија дека така сите делегации имаат еднаков пристап до времето. Песокот ја почитуваше неутралноста и воопшто не се поместуваше.
Првата седница беше посветена на редоследот на обраќањата. Втората на должината на паузата. На третата, делегатите изразија загриженост што останува малку простор за четвртата, каде што требало да се утврди главната тема.
Еден помлад советник предложи часовникот да се исправи. Предлогот беше повлечен по приговор дека со тоа една страна би добила повеќе песок. Советникот потоа беше прераспореден на значително помалку чувствителни чаши за вода.
Во заедничката декларација пишува дека сите се длабоко посветени на конкретни чекори. Чекорите не се наведени, за да не се ограничи просторот за соработка. Документот има корица што остава многу сериозен впечаток.
Ако чекаш некој конечно да удри на маса, и ние чекаме. Засега единствениот удар е од келнерот што случајно спушти чинија. На момент навистина помисливме дека почнува историја.
Преведувачите известија дека изразите конструктивен дијалог, трајна заложба и отворен процес можат да се сведат на едно кратко ќе видиме. Делегациите ја отфрлија скратената верзија како недоволно погодна за свечено потпишување.
Најголем напредок беше постигнат околу изборот на хотел за следниот самит. Усогласувањето на погледот од собите траеше пократко од очекуваното, што организаторите го оценија како доказ дека заедничките интереси сепак постојат.
Средбата заврши со фотографија покрај часовникот. Песокот остана на истото место. Во завршното соопштение гордо е наведено дека, и покрај сложените околности, не е изгубена ниту една секунда.
