Триесет и тригодишната Јана и нејзиниот партнер Марко отишле на советување за да научат да се слушаат, а на крајот од првиот час ја прашале советничката зошто цело време молчела. Двајцата се согласиле дека посетата има смисла само ако слушнат мислење од трета страна. Тоа ѝ го кажале истовремено.

„Стигнав да ги прашам што ги донело кај мене“, рече советничката. „Јана рече ‘ќе ти кажам’, Марко рече ‘ќе ти објаснам’ и тука почнаа да се договараат кој од нив подобро знае што ќе каже другиот.“ Кога едниот правел пауза за да земе воздух, другиот ја користел за да ја поправи претходната реченица.

На половина од разговорот советничката кренала прст за да побара збор. Јана го забележала гестот и го замолила Марко да не ја прекинува додека објаснува што сака да каже советничката. Марко се согласил и ја довршил мислата на Јана.

На излегување закажале уште еден час. Советничката предложила вторник во шест. Двајцата рекле дека првпат тој ден ја слушнале сосема јасно.