Триесет и петгодишната Тамара вчера отишла да ја земе седумгодишната ќерка од кај мајка си и заспала на каучот пред девојчето да се обуе. Седнала само да почека да ги врзе врвките. Кога девојчето се вратило од ходникот, бабата му дала ќебе и го замолила да ја покрие мајка си без да ја разбуди.

„Ми рече да ја оставам барем дваесет минути, инаку цела вечер ќе биде нервозна“, раскажа девојчето. „Јас сакав да си одиме, ама баба ми рече: ‘И таа сакаше да си одите кога ти спиеше, па ја оставив да почека’.“ Девојчето ги собуло патиките и се вратило во дневната да црта.

Четириесет минути подоцна Тамара се разбудила и прашала зошто никој не ја кренал. Мајка ѝ одговорила дека двапати се обидела, но Тамара и двата пати рекла ‘уште пет минути’ и се свртела кон ѕидот. Ќерката во меѓувреме ја спакувала својата торба и ја донела чантата на Тамара до вратата.

На излегување бабата ѝ рекла на Тамара следниот пат да си донесе нешто удобно за спиење. Девојчето прашало дали и тоа треба да дојде.