Триесет и тригодишниот Мартин од Скопје утрово ја замолил соседката Весна да излезе на скалите и да посведочи дека ја заклучил вратата од станот. До тој момент веќе двапати се вратил од приземје. Вториот пат толку силно ја повлекол кваката што Весна од другата страна на ходникот го прашала дали му треба помош.

„Само погледни ме додека заклучувам, па кога ќе ти се јавам од автобуска, кажи ми што виде“, ѝ рекол Мартин. Ја отклучил вратата за Весна убаво да го види целиот процес, па ја заклучил и ѝ дал самата да ја повлече кваката.

На автобуската Весна му потврдила дека вратата е заклучена. Мартин побарал да му каже колку пати го свртел клучот. Таа рекла двапати и го потсетила дека на второто вртење си го штипнал прстот. Според патник што чекал до него, дури тогаш Мартин престанал да оди напред-назад по постојката.

Кога пристигнал автобусот, Мартин го пропуштил за да се врати и да провери дали Весна си заминала од скалите. Ја нашол пред нејзината врата, со клучот в рака. „Добро што дојде“, му рекла. „Ај повлечи ја мојата.“