На отворање изложба во Скопје, посетителите ја замолија авторката на скулптурен автопортрет да се тргне настрана за да можат подобро да ја видат. Таа стоела до гипсената биста и одговарала на прашања. Кога се поместила, еден посетител рекол дека сега конечно може да утврди дали бистата личи на неа.

„Ми рече да останам таму, па ме викна поблиску само за да го провери носот“, рече скулпторката. При второто споредување посетителот забележал дека авторката се смешка, што му ја отежнувало проценката. Таа престанала да се смешка, по што тој заклучил дека бистата има потопол израз.

Кустосот потоа вовел два термина за разгледување, еден со авторката и еден без неа. За вториот имало повеќе интерес, особено меѓу посетителите што сакале слободно да кажат што мислат за сличноста. Авторката побарала да го слушне барем првиот коментар од ходникот.

На затворањето кустосот ја замолил да застане до бистата за заедничка фотографија. Фотографот побарал поблиску да се намести таа што личи.