Посетител на изложба вчера се препозна како ситна точка на фотографија од планина и побара делото да се води како негов портрет. На фотографијата се гледале три планински венци, облаци и силуета на карпа во десниот агол. Посетителот ѝ објаснил на авторката дека и во живо обично стои настрана кога некој фотографира.

„Не се гледа лицето, ама се гледа како сум застанат“, рече посетителот. „Наведнат сум малку напред, со рамениците горе. Така стојам кога ми студи, а тој ден стварно ми студеше. Другарот вика дека и нему му студело, ама тој не беше на таа карпа.“

Фотографката прашала на кој датум се качиле. Двајцата се сетиле на месецот, но не и на денот. Вториот посетител во меѓувреме забележал уште една точка под првата и побарал да проверат дали можеби и тој влегува во портретот. Авторката погледнала одблизу и рекла дека втората точка е на стаклото.

На излегување првиот посетител ја замолил да го слика пред делото. Застанал десно, за да не си го покрие лицето.