Поетеса на книжевна вечер синоќа прочита песна без рима, по што човек од првиот ред крена прст и побара да ја поправи во живо. Предлогот го имал уште кај првиот стих, но почекал да чуе со што завршува вториот. Кога ни третиот стих не му помогнал, решил да се јави пред песната да отиде предалеку.

„Кога рече прозорец, си реков добро, ќе видиме“, рече слушателот. „Потоа рече двор и ми стана јасно дека нема да се врати. Предложив разговор. Таа ме праша кој разговара во песната. Ѝ реков дека тоа може да го решиме откако ќе најдеме уште еден збор.“

Поетесата го прочитала стихот повторно, овојпат со предложениот збор. Од вториот ред една жена забележала дека сега се римува, но дека исчезнал дворот. Слушателот предложил дворот да се врати во следниот стих, по што жената побарала прво да се договори дали во тој двор воопшто има прозорец.

По читањето слушателот ја замолил поетесата да му ја потпише песната. Побарал посветата да биде во проза, за да можат да си одат.