На свечен собир во канцеларијата, сопственикот на една компанија повторно потврди дека сите вработени се едно големо семејство. Потоа управувањето му го предаде на својот триесет и двегодишен син, единствениот член со наследна функција.
Новото раководство беше претставено во огромна златна рамка. Бидејќи ѕидот немал доволна носивост, четворица вработени добија чест да ја држат. Нивните колена успешно го претставуваа секторот за човечки ресурси.
Синот вети свежа перспектива, стекната од другата страна на семејната трпезариска маса. Неговиот прв предлог беше вработените сами да го купуваат кафето, за да почувствуваат како изгледа претприемачкиот ризик.
Една колешка праша дали семејството планира зголемување на платите. Сопственикот објасни дека вистинските односи не се мерат во пари. Сметководителката го запиша тоа под трошоци што повторно нема да се случат.
Најискусниот работник побара можност за напредување. Веднаш беше преместен од долниот лев во горниот десен агол на рамката. Новата позиција носи подобар поглед, поголема одговорност и исто трнење во прстите.
Да, добро ја гледаш фотографијата. Луѓето што го држат бизнисот буквално го држат бизнисот. Одделот за метафори денес е на колективен одмор; реалноста самата заврши сè.
Во продолжение беше најавена програма за лојалност. По десет години работа, секој ќе добие значка со зборот НАШ. По дваесет, ќе може да ја носи и надвор од работното време.
На прашањето кој ќе го наследи таткото ако синот се предомисли, компанијата повика на трпение. Помладата ќерка сè уште размислувала кој сектор најдобро одговара на нејзиниот распоред за одмор.
Церемонијата заврши со заеднички аплауз. Четворицата околу рамката не учествуваа, бидејќи немаа слободни раце. Раководството ја забележа нивната воздржаност и за понеделник закажа задолжителна работилница за семеен дух.
