Станари од една зграда цела недела се обидуваа да утврдат кој тропа по цевките навечер, сè додека сосетката од третиот кат не им затропа на врата да се пожали на истата врева. Жената објаснила дека двапати удирала по цевката за да му даде знак на соседот што почнува прв. Тој, пак, мислел дека неговиот сигнал за тишина останал без одговор.

„Јас прво чекав да видам дали ќе престане. Кога престана, тропнав за да знаат дека сум чул“, рече станар од вториот кат. До четвртокот, според неговата сосетка, секој што ќе слушнел две тропања возвраќал со едно, за да не се помисли дека тој ги направил првите две.

На состанокот на влезот се договориле да го повторат звукот од секој кат посебно. Првите три обиди звучеле исто. Четвртиот се слушнал погласно, бидејќи човекот од приземјето дотогаш не знаел дека има состанок и удрил по цевката за да побара тишина.

Станарите се договориле отсега поплаките да ги кажуваат лично. Сосетката од третиот кат побарала прво да ѝ се јават, бидејќи навечер не отвора кога некој тропа.