Две другарки во Скопје си дадоа по пет минути да се пожалат на неделната прошетка, откако претходниот викенд се разделиле без да стигнат до темата на втората. Првата ја почнала својата минутажа со „нема да должам“, а шест минути подоцна сè уште објаснувала зошто мора да почне од четвртокот.

„Ја прекинав само да ѝ кажам дека веќе е сабота во приказната и дека одиме добро“, рече другарката што чекала ред. Со таа забелешка, првата се сетила на нешто од петокот и побарала да се врати половина минута наназад. Другарката се согласила, под услов да не се враќаат и на претходната недела.

Кога конечно дошла на ред, втората рекла дека нејзината поплака била токму тоа што секогаш останува без време да се пожали. Првата ја сослушала до крај, а потоа побарала право на одговор бидејќи и таа се препознала во приказната.

Се разделиле по еден час. За следната прошетка резервирале два, за да можат и двете накратко да раскажат како поминала оваа.