Двајца студенти во Скопје го претставија групниот проект без името на колегата што го изработил, а потоа го повикаа од првиот ред за да го одбрани. Колегата, дваесет и тригодишниот Петар, седнал во публиката откако на првиот слајд ги видел само нивните имиња. Со себе ја донел и печатената верзија, бидејќи другите двајца го замолиле да донесе нешто за секој случај.

„Првото прашање беше од каде ни се податоците“, рече студентката. „Јас знаев во која папка се. Колегата до мене знаеше како се вика папката. За изворот моравме да се обратиме до публиката.“ Петар ја кренал раката дури откако двајцата му покажале со главата.

Професорката го замолила Петар да излезе напред. Тој ги објаснил податоците, го одбранил заклучокот и им ги поделил страниците на кои се гледа како дошол до него. На крајот едниот студент му се заблагодарил што со своето прашање отворил дискусија.

Кога професорката предложила да го додадат Петар меѓу авторите, двајцата рекле дека нема проблем. Го замолиле тој да го отвори документот, зашто само тој имал пристап за уредување.