Пациентка во скопска ординација вчера го донесе извештајот од претходната посета, а лекарот што го напишал ја замоли да му каже што ѝ рекол на крајот од прегледот. Првата реченица ја прочитал без проблем, бидејќи во неа стоело нејзиното име. Кај последниот ред го свртел листот кон прозорецот, па ја прашал дали таа се сеќава на некој збор што би му помогнал да почне.

„Се сеќавам дека ми рече да не памтам сè, зашто ќе ми напише“, рече пациентката. „Му го кажав тоа. Ми рече дека и нему му звучи познато, ама не му помага да го прочита зборот под датумот.“

Лекарот ја повикал медицинската сестра, која веднаш го препознала неговиот ракопис. Кога ја прашал што пишува, таа одговорила дека го препознала ракописот, па токму затоа не се обидела да го прочита. Тројцата конечно се согласиле дека последниот ред најверојатно се однесува на денешната контрола.

За следната посета лекарот ѝ подготвил печатен извештај. Пациентката го прегледала пред да излезе и прашала зошто последниот ред е празен. „Таму ќе допишам рачно“, рекол лекарот. „Само да се сетам што пишуваше минатиот пат.“